Czasem coś w nas krzyczy: "Zrób to!" albo wręcz przeciwnie 'Uciekaj, to pułapka!". I tu zaczyna się problem. Bo skąd masz wiedzieć, czy to Twoja intuicja szepcze Ci mądrze do ucha, czy może ego robi Ci pokaz iluzji w głowie? Granica między tymi dwoma bywa naprawdę cienka. A my, zamiast słuchać duszy, często dajemy się nabrać na głos lęku, przeszłych ran albo... wygórowanych oczekiwań. No więc jak to rozróżnić?

Głos duszy i głos ego - Czym się różnią?
Dusza mówi cicho, ale konkretnie. Nie wywiera presji, nie panikuje, nie rozkręca dramy w głowie. Jej głos to taki spokojny szept z wnętrza- niepozorny, ale jak już się pojawi, to czujesz, że to "to". Czasem masz po prostu pewność, że jakaś decyzja jest właściwa, mimo że logicznie może nie mieć sensu. Intuicja daje spokój ? nawet jeśli idziesz pod prąd. Nie potrzebuje uzasadnień, nie przekonuje Cię na siłę. Po prostu wiesz.

Ego? To zupełnie inna bajka. Ono lubi show. Krzyczy, naciska, straszy. Wymyśla scenariusze, zadaje sto pytań, szuka winnych, analizuje wszystko do bólu. Mówi: "A co, jeśli...?" albo "Lepiej uważaj, bo znowu się sparzysz!". Głos ego jest głośny i pełen lęku - i zazwyczaj brzmi jak ktoś, kto chce Cię kontrolować.

Intuicja często pojawia się jak błysk - jedno zdanie w głowie, nagłe "wiem", które trudno wyjaśnić. Ego natomiast uwielbia monologi. Wchodzi w tryb "gadającej papugi" i nie przestaje mielić tych samych wątpliwości. Przez to łatwo się pogubić i zapomnieć, czego się naprawdę chce. Ego chce mieć rację. Dusza chce, żebyś był sobą. I to jest najprostszy test. Jeśli coś daje Ci spokój, przestrzeń i zgodę na bycie sobą - to mówi dusza. Jeśli czujesz napięcie, presję albo ocenę - to mówi ego.

Jak nie pomylić intuicji z projekcją?
To naprawdę niełatwa sprawa, bo głos ego potrafi świetnie udawać intuicję. Żeby się nie dać nabrać, warto zatrzymać się na moment i zadać sobie kilka prostych pytań: "Czy ta myśl daje mi spokój czy napięcie? Czy to uczucie pojawiło się naturalnie, czy raczej wyrosło na bazie moich lęków, doświadczeń albo niespełnionych potrzeb?". Intuicja zazwyczaj przychodzi nagle - bez całej tej mentalnej otoczki. Projekcja natomiast lubi dramat, analizę, idealizowanie i tworzenie scenariuszy.

Projekcja to taka sprytna iluzja. Twój umysł, często nieświadomie, dopisuje do sytuacji coś, co tak naprawdę nie istnieje. Bierzesz to, co widzisz, i wrzucasz w to swoje wyobrażenia, oczekiwania, pragnienia. W efekcie reagujesz nie na rzeczywistość, tylko na swoje wewnętrzne kino.

Wyobraź sobie, że poznajesz kogoś nowego. Jest miło, ekscytująco, coś iskrzy. I nagle pojawia się myśl: "To ten jedyny, moja bratnia dusza!". Ale czy to naprawdę intuicja? Może po prostu ten ktoś idealnie trafił w Twoje wyobrażenie o miłości? Intuicja powiedziałaby spokojnie: "Zobacz go takim, jaki jest". Ego natomiast wchodzi z całym impetem i wrzeszczy: "Nie wypuść go z rąk, bo stracisz swoją szansę!".

Zawsze obserwuj, czy czujesz presję, emocjonalną burzę albo potrzebę udowodnienia czegokolwiek. Jeśli tak- to nie głos duszy. To tylko umysł, który próbuje Cię przekonać do swojej wersji prawdy.

W ciszy znajdziesz odpowiedź
W tym wszystkim najważniejsze jest nauczyć się słuchać... ciszy. Naprawdę. Bo to właśnie w ciszy najlepiej słychać intuicję. Gdy wyłączysz analizowanie, przewidywanie i ocenianie - dopiero wtedy robi się przestrzeń na głos duszy. I nie, nie musisz być guru medytacji. Wystarczy kilka minut dziennie w spokoju, kontakt z naturą, albo po prostu oddech i szczerość ze sobą. Bo dusza nie musi krzyczeć. Wie, że jak naprawdę będziesz chciał usłyszeć - to usłyszysz.